Web Content Display Web Content Display

Regulaminy korzystania z dróg leśnych

W załączeniu publikujemy zarządzenia: nr 47/2019 z dnia 14 listopada 2019 roku nadleśniczego Nadleśnictwa Grodziec wprowadzające regulamin korzystania z dróg leśnych na terenie Nadleśnictwa Grodziec oraz nr 20/2020 z dn. 27 maja 2020 r. w sprawie regulaminu korzystania z leśnych dróg udostępnionych do ruchu publicznego dla pojazdów silnikowych, zaprzęgowych i motorowerów na terenie Nadleśnictwa Grodziec. Zachęcamy również do zapoznania się z zarządzeniem nr 54 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dn. 8 października 2019 r. w sprawie wprowadzenia wytycznych dotyczących korzystania z dróg leśnych, a także ich oznakowania i udostępniania dla ruchu pojazdami silnikowymi, zaprzęgowymi i motorowerami (także w załaczeniu). Poniżej tekst opublikowany na Portalu Pracowniczym Lasów Państwowych wyjasniający zagadnienia związane z nowymi regulacjami:

"W celu uniknięcia niewłaściwych interpretacji przepisów zawartych w zarządzeniu nr 54 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dn. 8 października 2019 r. w sprawie wprowadzenia wytycznych dotyczących korzystania z dróg leśnych, a także ich oznakowania i udostępniania dla ruchu pojazdami silnikowymi, zaprzęgowymi i motorowerami, niezbędne są poniższe wyjaśnienia i uzupełnienia odnoszące się do treści zarządzenia i załączników:

1. Drogi leśne zasadniczo podzielone zostały na dwie kategorie o innym reżimie prawnym z innymi zasadami korzystania z tych dróg. Są to drogi leśne nie udostępnione i drogi leśne udostępnione do ruchu publicznego.

2. Wprowadzona ramowa treść regulaminów korzystania z dróg leśnych i dróg leśnych udostępnionych do ruchu publicznego, daje możliwość, poza wskazanymi obligatoryjnymi punktami, dostosowania ich treści do lokalnie panujących warunków, poprzez wprowadzenie dodatkowych zapisów, pod warunkiem ich zgodności z ogólnymi postanowieniami zarządzenia, którego omawiane regulaminy są załącznikami. Określenie ramowa treść oznacza, że stanowi ona szkielet regulaminu, który można dostosować/rozbudować. Należy pamiętać by kody QR umieszczone na tablicach informacyjnych odsyłały do właściwego regulaminu na stronie nadleśnictwa.

3. Przez zorganizowanie miejsc postojowych i parkingów na terenie leśnym w bezpośrednim sąsiedztwie drogi publicznej rozumie się sytuację, gdy po zjeździe z drogi publicznej dojazd do miejsca postojów pojazdów (tzw. parkingu leśnego) odbywa się drogą leśną, która poza dojazdem do ww. miejsca nie jest udostępniona do ruchu publicznego. W takiej sytuacji na końcu wyznaczonego miejsca postoju pojazdów należy postawić tablicę informacyjną TL-1.

4. Uregulowania dotyczące porozumień z podmiotami zewnętrznymi w zakresie utrzymania przez nich udostępnionych dróg leśnych oznaczają sytuację, gdy z drogi udostępnionej do ruchu publicznego korzysta podmiot prowadzący działalność komercyjną, np. ciężki transport samochodowy (do żwirowni, kamieniołomu, co skutkuje dużą ilością pojazdów wysokotonażowych, które niszczą drogę). Sytuacja dotyczyć może również porozumień z samorządami, które wykorzystują drogę leśną jako dojazd dla mieszkańców miejscowości przy udostępnionej drodze, itp. Są to okoliczności, w których zarządca jest uprawniony do zawarcia szczególnego porozumienia z zewnętrznym podmiotem, zawierającego uregulowania dotyczące remontów i utrzymania przedmiotowej drogi, lub wskazanego odcinka drogi.

5. Definicje niektórych pojęć użytych w zarządzeniu:

- drogowskaz – zastosowanie oznakowania zgodnego z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach;

- tablica kierunkowa – oznakowanie, o którym mowa w rozdziale 7.5. Księgi Identyfikacji Wizualnej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe;

- tablice informacyjne – tablice opisane w załączniku nr 2 i nr 4 do zarządzenia.

6. Właściwym rozwiązaniem dla udostępnianych dróg leśnych, uzgodnionym w Biurze Ruchu Drogowego Komendy Głównej Policji, jest zastosowanie „strefy ruchu" – znak drogowy D-52. Istotne znaczenie, z uwagi na zachowanie zgodności z przepisami kodeksu ruchu drogowego ma kolejność ustawienia znaków pionowych, opisana w załączniku 5 do zarządzenia. Jako pierwszy musi zawsze występować znak – tablica informacyjna TL-2, a dopiero po nim może być posadowiony znak D-52 (strefa ruchu) wraz z B-33 (ograniczenie prędkości). Ustawienie znaków w odwrotnej kolejności jest niezgodne z przepisami kodeksu ruchu drogowego (w obrębie strefy ruchu nie powinno się stawiać oznakowania innego niż wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dna 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach; tablica TL-2 postawiona w strefie ruchu nie ma „mocy prawnej").

7. Czasowe wyłączenie z udostępnienia drogi leśnej nie może być dłuższe niż 1 rok, co oznacza, że wyłączenie z udostępniania do ruchu publicznego drogi leśnej trwające/przewidziane ponad wskazany okres obliguje do zmiany zarządzenia nadleśniczego o drogach udostępnionych.

8. Obowiązek usunięcia oznaczeń zawierających skrót „ALP" oraz wyrażenie „Administracja Lasów Państwowych" jest konieczny, bowiem taki podmiot nie istnieje od ponad 27 lat, tj. od momentu wejścia w życie ustawy o lasach.

9. Obowiązek usunięcia znaków „droga zakładowa", „droga wewnętrzna" oraz innych podobnych, wynika z faktu, że zgodnie z zapisami ustawy o drogach publicznych – wszystkie drogi niebędące drogami publicznymi są drogami wewnętrznymi, drogi leśne są drogami wewnętrznymi i nie ma potrzeby ich dodatkowego oznakowania. Ponadto w potocznym obiegu przyjęło się, że droga oznakowana znakiem D-46 (droga wewnętrzna) jest dopuszczona do ruchu, stąd by nie powodować wątpliwości potencjalnych użytkowników, należy usunąć ww. oznakowanie. Usuniecie oznakowania „dróg zakładowych" jest niezbędne, gdyż taka kategoria dróg nie istnieje w przepisach.

10. Zmiana treści rozdziału 7.7 i 7.8 z Księgi Identyfikacji Wizualnej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe podyktowana jest tym, że opisane tam znakowanie nie jest zgodne z przepisami kodeksu ruchu drogowego."

Asset Publisher Asset Publisher

Back

Mokradła – naturalna gąbka Wielkopolski

Mokradła – naturalna gąbka Wielkopolski

2 lutego obchodzimy Światowy Dzień Mokradeł (World Wetlands Day), dzień poświęcony obszarom, które odgrywają kluczową rolę w obiegu wody, łagodzeniu skutków zmian klimatu i funkcjonowaniu lasów. W Wielkopolsce, regionie szczególnie narażonym na deficyt wody, znaczenie mokradeł jest dziś wyjątkowo ważne.

Zgodnie z Konwencją Ramsarską mokradła to bardzo szeroka kategoria terenów. Obejmuje nie tylko bagna i torfowiska, ale również rzeki, doliny rzeczne, jeziora, starorzecza, podmokłe lasy czy śródleśne oczka wodne. To właśnie one decydują o tym, jak długo woda pozostaje w krajobrazie i w jakim tempie odpływa po opadach.

W warunkach coraz częstszych susz przeplatanych intensywnymi deszczami mokradła działają jak naturalna gąbka:

  • zatrzymują wodę wtedy, gdy jest jej nadmiar,
  • stopniowo oddają ją w okresach suchych,
  • stabilizują warunki siedliskowe w lasach.

Wielkopolska potrzebuje wody

Wielkopolska należy do regionów o najniższych opadach w kraju, a jednocześnie w pespektywie ostatnich lat doświadcza coraz częstszych fal upałów. Skutkiem są przesuszone gleby, obniżanie się poziomu wód gruntowych oraz większa podatność lasów na pożary.

Dobrze uwilgotnione mokradła:

  • poprawiają uwilgotnienie siedlisk leśnych,
  • wspierają naturalną odporność drzewostanów,
  • sprzyjają stabilności lokalnych ekosystemów,
  • wpływają na mikroklimat – obniżając temperaturę powietrza w upalne dni.

Co robią leśnicy?

Lasy Państwowe od lat realizują działania związane z małą retencją leśną oraz odtwarzaniem naturalnych warunków wodnych. W Nadleśnictwach RDLP w Poznaniu prowadzone są projekty polegające na m.in.:

  • budowie i odbudowie zastawek, progów i innych urządzeń piętrzących wodę,
  • spowalnianie odpływu wody w dawnych systemach odwadniających,
  • odtwarzanie śródleśnych mokradeł i torfowisk, które dodatkowo są olbrzymim magaznym CO2.

W ostatnich latach 16 nadleśnictw z terenu RDLP w Poznaniu zrealizowało kilkuletni projekt renaturyzacji mokradeł na terenach leśnych, którego celem było przywracanie naturalnych procesów wodnych w tych obszarach oraz poprawa ich odporności na zmiany klimatu. Wraz z 3 edycjami projektu Małej Retencji Nizinnej pozwoli on zgromadzić 2 mln metrów sześciennych wody, czyli 769 basenów olimpijskich. 

Działania te są uzupełnieniem szerzej prowadzonych projektów retencyjnych w innych regionach kraju, w tym także w obszarach górskich.

Infografika informująca na czym polegają projekty zatrzymujące i retencjonowanie wody w lasach. Źródło: LP

Dlaczego to ważne dla Wielkopolski?

Zdrowe, uwilgotnione lasy to:

  • mniejsze ryzyko pożarów,
  • bezpieczniejsze warunki wypoczynku,
  • bardziej trwałe lasy,
  • lepsza ochrona i dostęp do zasobów wodnych.

Mokradła nie są więc niedostępnym i oddalonym od nas terenem, lecz elementem naturalnego systemu naczyń połączonych, który wpływa na jakość życia w regionie.

Jak każdy z nas może wspierać mokradła?

Ochrona zasobów wodnych zaczyna się także poza mokradłami, w naszych codziennych wyborach. Warto pamiętać, że oszczędzanie wody i ograniczanie tzw. śladu wodnego ma bezpośredni związek z kondycją mokradeł, rzek i ekosystemów wodnych.

Proste działania, które mają znaczenie:

  • zakręcanie wody podczas mycia zębów,
  • korzystanie ze spłuczek z małą komorą,
  • wybieranie krótszego prysznica zamiast kąpieli w wannie,
  • ograniczanie marnowania żywności,
  • wybieranie lokalnych produktów – ich transport i produkcja często wymagają mniejszego zużycia wody.

Wyprodukowanie kilograma poznańskich pyr zużywa prawie 300 litrów wody!

W miastach coraz większą rolę odgrywa także błękitno-zielona infrastruktura: ogrody deszczowe, zielone dachy czy zagospodarowanie wody opadowej. Takie rozwiązania pozwalają zatrzymać wodę po ulewach, stopniowo ją odparować i obniżyć temperaturę otoczenia.

Wiedza, która pomaga chronić

Wsparciem dla mokradeł jest także lepsze zrozumienie ich roli i znaczenia. Choć często kojarzone są jedynie z trudnym terenem lub nadmiarem wody, to mokradła należą do najbardziej złożonych i cennych ekosystemów zarówno przyrodniczo, jak i kulturowo.

To właśnie z dolin rzecznych, bagien i terenów podmokłych wywodzi się wiele lokalnych nazw, dawnych zajęć i tradycji związanych z gospodarowaniem wodą. Mokradła były przez wieki naturalnym zapleczem surowcowym, miejscem wypasu, rybołówstwa i regulacji stosunków wodnych w krajobrazie.

Grafika przedstawia zdjęcie fragmentu podmokłego lasu, z wypisanymi obok na kartce papieru nazwami miejsc wywodzącymi się od słów związanych z mokradłami i bagnami: Kalisz, Starołęka, Olędry, Błota, Barycz i Bielawy. Fot. Agata Ożarowska

Dziś są również ostoją wielu gatunków roślin i zwierząt, w tym ptaków, płazów i owadów, które coraz trudniej znaleźć w przekształconym krajobrazie rolniczym i miejskim. Poznawanie mokradeł podczas spacerów, wycieczek edukacyjnych czy poprzez dostępne materiały przyrodnicze pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego ich ochrona i odtwarzanie ma sens.

Świadomy odbiorca łatwiej dostrzega wartość działań prowadzonych w lasach i krajobrazie wodnym, a nasza wiedza staje się naturalnym wsparciem dla ochrony mokradeł.

Mokradła – wspólna sprawa

Światowy Dzień Mokradeł to dobra okazja, by spojrzeć na las i krajobraz wodny jako system naczyń połączonych. Działania leśników, samorządów i codzienne wybory mieszkańców razem wpływają na to, jak długo woda pozostaje w Wielkopolsce i jak poradzimy sobie z jej niedoborem.

Polecamy również film Lasów Państwowych poświęcony lasom bagiennym: